หอนาฬิกาแห่งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
posted on 14 Sep 2005 03:36 by cmulover
หง่างเหง่ง..
เสียงแห่งบทเพลงที่ขับขานมาจากเธอ.
หอนาฬิกาแห่งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่อันเป็นที่รัก
ผมยังจำภาพวันนั้นได้
วันที่ ผม เธอ และพี่ผม
เราสามคน นั่งดื่มกาแฟ
ฟังเสียงหอนาฬิกา ใต้ ผืนฟ้าอันมีเมฆ ล่องลอย
เพลินได้ที่เลยทีเดียว
ลมพริ้วพริ้ว สัมผัสก้อนน้ำแข็งในถ้วยกาแฟ
พลันระเหย
แสดงถึงการผ่านไปของห้วงเวลาที่มีค่าทางความรู้สึกยิ่ง
ที่เพียงเราสามคน
และด้วยเสียง เหง่งหง่าง...
แห่งหอนาฬิกามหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ทำให้ใจผมกลับคืนมา
กลับมาสู่ห้วงการสัมผัส ช่วงเวลาแห่งความทรงจำ
หากมีโอกาสแวะเวียน
กลิ่นไอระเหยของก้อนน้ำแข็งในถ้วยกาแฟถ้วยใหม่
ก็จะบังเกิดขึ้นทุกครั้ง
แต่เมื่อครั้นมีโอกาสดังกล่าว
เรา สามคน ยิ่งพลันห่างกันมาขึ้นทุกที ทุกที

ไม่เคยไปเชียงใหม่อ่ะ
#1 By เอกน้อย on 2005-09-14 04:13